دلم از غربت سنجاقک، پٌر
به همه ی بچه باحالا...
سلام به دوستای باحال و وبلاگ خونم! 
حالتون چطوره؟ یادتونه بهتون چه قولی داده بودم؟ یادتون نیست؟ ای بابا چقدر زود یادتون میره! قول دادم با هم فال حافظ بگیریم...یادتون اومد؟ آفرین!
یعنی به نیت فال حافظ می نویسیم تو وبلاگ و ازش لذت هم می بریم ! 
یعنی هم فاله هم تماشا! خوبه؟
خب.... نیت کردین؟ البته من قبلاً از طرف همه تون نیت کردم و فال گرفتم،
تقدیم به شما:
دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
نسیم روضه ی شیراز پیک راهت بس
دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش
که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس
هوای مسکن مألوف و عهد یار قدیم
ز رهروان سفرکرده عذرخواهت بس
وگر کمین بگشاید غمی ز گوشه ی دل
حریم درگه پیر مغان پناهت بس
به صدر مصطبه بنشین و ساغر می نوش
که این قدر ز جهان کسب مال و جاهت بس
فلک به مردم نادان دهد زمام مراد
تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس
به منت دو جهان خو مکن که در دو جهان
رضای ایزد و انعام پادشاهت بس
به هیچ ورد دگر نیست حاجتی حافظ
دعای نیم شب و ورد صبحگاهت بس
تا بعدآ مواظب خودتون باشید بچه ی خوبی باشید 
بقیه رو هم اذیت نکنید
یه سلام دوباره به همه ی بر و بچز باحال که به وبلاگ ما میان(خوش اومدی اینجا خونه ی خودته! زیرشلواری بیارم بپوشی راحت باشی؟!
)چند روزه که رفتم تو بحر شعرای حافظ و می بینم چقدر محشره(به افتخارش همه یه دست و هورای بلند
)حیفم اومد تو وبلاگ چیزی ازش ننویسم.امروز با یک غزل مَشت که بهتون تقدیم می کنم شروع می کنم و به امید خدا هر هفته دو یا سه تا از غزلهاشو تو وبلاگ می نویسم البته به نیت فال.پس دیگه هر وقت خواستید بیاید وبلاگو بخونید واسه فالتون نیت کنید و بیاید.پس تا بعد،مواظب خودتون باشید و بقیه رو اذیت نکنید!
من خرابم ز غم یار خراباتی خویش
می زند غمزه ی او ناوک غم بر دل ریش
گر چلیپای سر زلف تو هم بگشایند
بس مسلمان که شود فتنه ی آن کافرکیش
با تو پیوستم و از غیر تو ببرید دلم
آشنای تو ندارد سر بیگانه و خویش
به عنایت نظری کن که من دلشده را
نرود بی مدد لطف تو کاری از پیش
آخر ای پادشه ملک ملاحت چه شود
که لب لعل تو ریزد نمکی بر دل ریش
خرمن صبر من سوخته دل داد به باد
چشم مست تو که بگشاد کمین از پس و پیش
به تو...
من از تو بهترم چون
همیشه این من هستم که درکت می کنم
همیشه این من هستم که کمکت می کنم
همیشه این من هستم که همراهت هستم
همیشه این من هستم که با دست پر به دیدنت میام
همیشه این من هستم که به تو سلام می کنم
همیشه این من هستم که به تو محبت می کنم و تنهات نمی ذارم.
این من هستم که بهت نامه می دم
وهمیشه این من هستم که ...
و اینقدر این کارها رو انجام می دم تا بهم عادت کنی و اگه یه روز از پیشت رفتم نتونی بدون من زندگی کنی و تمام دنیا رو زیر پا بذاری تا من رو پیدا کنی و بَرَم گردونی
حالا کی احمقه؟کی نوکره؟
به این میگن عشق، دیوونه
حالا تو غلام منی یا من غلام تو؟
هیچ کدوم
ما به هم احتیاج داریم.
و اگه این کار رو نکنی و دنبالم نیای...
همیشه یه نفر بهتر از تو وجود داره و ارزش من رو بهتر می فهمه
و اون موقع ما خوشبخت هستیم، چون من حالا این کارها رو خوب یاد گرفتم و برای اون انجام می دم
و اون هم...
چه خوب شد رفتم و چه خوب شد دنبالم نیومدی...
نویسنده : یه کسی (ناشناس)
به تو...
خیال
بر روی پله های سنگی خیال نشسته ام،
همان جایی که هر روز تو را می دیدم
جایی که به تو گفتم چقدر دوستت دارم!
همان بهشت زیبای من و تو
که همیشه در آنجا شعرهایم را برایت می خواندم.
میعادگاه همیشگی مان،
همانجا که قلبهایمان را به هم دادیم و چشمانمان را ....
و اشکها برای هم ریختیم و ....
همانجایی که می گفتی اگر بخواهم، تا آخر عمرت خواهی نشست؛
در کنار من ...
و
جایی که دیروز بدرقه ات کردم با اشک
و فردا و فرداها همان جا به انتظارت خواهم نشست ....
هنوز بر روی پله های سنگی خیال هستم،
به امید آنکه .......
سلما
به تو...
برای تو می نویسم...
تویی که نمی دانم چه بنامم ترا... دوست؟ آشنا؟ غریبه؟ هیچکدام؟
شاید تو برای من غریب آشنایی هستی که با تو دوست هستم و نیستم! تو را دوست دارم و ندارم! به تو وابسته هستم و نیستم! نگاهت را می خوانم و نمی خوانم ... اما نه اشتباه گفتم نگاهت را می خوانم ... می خوانم و می خوانم و می خوانم. می دانی چرا؟ چون قبل از هر مکالمه و مکاتبه با تو با چشمانت سخن گفتم و چشمهایت با من سخن گفتند...
نمی دانم ... حس غریبی دارم گویی از قبل چشمانت را می شناخته ام.... چشمانت را دوست دارم به خاطر خودت و تو را دوست دارم به خاطر چشمانت...
نمی دانم می دانی یا نه؟ برق و تلالو زیبایی در چشمانت می درخشد و باز هم نمی دانم که این برق، درخشش مهر و محبت است یا تلالو غرورت! اما هر چه که هست آنرا دوست دارم...
و چشمان تو سرزمینی از رویاست که مرا تا دوردستها به دنبال خود می کشاند و من تا بیکران آبی عشق دلم را به چشمان دریایی تو سپرده ام و سرآغاز چشمه ی عشق و دوستی را در چشمان تو جستجو می کنم ...
به امید آنکه آسمان چشمهایت هیچگاه ابری نشود .
سلما
به تو...
دیگر چه فرق می کند امروز چندم است؟
بی تو تمام ســــال دلم در تلاطم است
پنهان نمی شود غـم تنهـاییم عـزیز
تا چشمهای شاعر تو در تکلم است
از دل نمی روی تو که از دیده رفته ای
اینها فقط خیال کذایی مردم است!
آدم همیشه میوه ی ممنوعه خورده حال
حواست این که منتظر سیب و گندم است
امضا نمی کنم غزلم را که مال توست
ای کاش هیچ وقت نگویی توهم است
(متاسفانه
شاعرش رو نمی شناسم
)
آسمان
نغمه ی خاطرنواز مرغ شب
کاروان ماه را همراه بود،
نیمه شبها،آسمان را عالمیست
آه اگر این آسمان بی ماه بود!
از جهان آرزوها بوی جان
بر فراز باغ دامن می کشید،
از بهشت نسترن ها می گذشت
بال خود بر گونََه ی من می کشید؛
اختران قندیل ها آویخته
زیر سقف معبد نیلوفری،
کهکشان لرزنده همچون دود عود
می کند در بزم ماه افسونگری
رازهای خفته در آفاق دور
در سکوت نیمه شب جان میگرفت!
پر به سوی آسمانها می گشود
دامن ماه درخشان می گرفت
خوشتر از شب های مهتاب بهار
عالمی دیگر کجا دارد خدا؟
عالم عشق و امید و آرزوست
عالم تنهایی و اندیشه ها،
در فضایی روشن و بی انتها
راه سوی آسمان ها باز بود
چشمه ی نور و صفای ماهتاب
روح من دیوانه ی پرواز بود.
نیمه شب بر عالم افلاکیان
با دلی افسرده میکردم نگاه
همچنان در پهن دشت اشتیاق
کاروان ماه می پیمود راه.....
اشک حسرت چهره ام را میگداخت
دیگر از غم طاقت و تابم نبود؛
زان که در این کوره راه زندگی
آسمانم بود و مهتابم نبود
پرده ی جانکاه ظلمت را بسوز!
ای دل من،شعله ی آهت کجاست؟
جانم از این تیرگی بر لب رسید
آسمان عمر من! ماهت کجاست؟
فریدون مشیری
ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقتست که باز آیی
در دایره قسمت ما نقطه ی تسلیمیم
لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی
سلام...ما هم اومدیم تو جمع بچه باحالا..
اولین روز نوشتنمون که اول آبان شده رو به همه تبریک میگم
امروز فقط اومده بودم سلامی عرض کنم و برمبعدا با دست پر بر میگردم
| Design By : Pichak |
