تمام سال را منتظر بهار بودم، منتظر اردیبهشت و منتظر آن پنج شنبه ی از صمیم قلب...منتظر چشم های نجیب کسی... من حتی همه ی لحظه ها را بارها توی ذهنم پیش بینی کرده بودم و قند توی دلم آب شده بود هربار... اما تا می آیم بنویسم تمام آن ثانیه ها را، کلمه کم می آورم و می نشینم به اشک، مثل همان لحظه های آخر خداحافظی که خودم را پشت پرده های اتوبوس گم کردم... راستش من از تقدیر می ترسم...

شاید بهتر باشد که خاطره ی چندساعته ی نمایشگاه کتاب امسال، بماند برای خودمان ...

21 اردیبهشت ماه 1391

نوشته شده در پنج شنبه 28/2/91ساعت 12:0 صبح توسط مائده نظرات ( ) |